ری را

آن کودکی که نامش ریرا بود و "پاییزی که آمده بود پی نامردی" به قول همایون شجریان، او را از هستی ساقط کرد خیلی غمگنانه بود و شاید آن کفش قرمز که بر روی خاکستر بود نیز کفش ریرا بوده باشد کسی چه میداند. این شد که بروم شعر "ری را" نیمایوشیج را دیگر بار بخوانم:

"....

ری را، ری را ...

دارد هوای آن که بخواند

در این شب سیاه.

او نیست با خودش

او رفته با صدایش اما

خواندن نمی تواند."